من آن را ديده‌ام و گمان دارم كه زياده از آن به تصنيف شرح مذكور نپرداخته . ديگر شرح بر كتاب مفاتيح ملا محسن كاشانى است كه آن را به كتاب شريعة الشيعة و دلائل الشريعة موسوم ساخته است و پاره‌اى از آن را كه مشتمل بر شرح باب اول است ديده‌ام ، تاريخ فراغ از تصنيف شرح باب مذكور كه در آخرش نوشته است « اوائل سنهء يك‌هزار و يك‌صد و بيست و نه ( 1129 ) هجرى » است و آن كتاب بر فضل و تحقيق او و داير بودنش به مدار احاديث كه مصون از لغزش و خطا است گواهى مىدهد » . انتهى . و ايضا شيخ يوسف در رسالهء مذكوره آورده كه : « شيخ احمد بن اسماعيل جزايرى در رسالهء خود گفته است كه : « من به طريق قرائت و سماعت و اجازه از استاد خود خاتم العلماء الماضيين شيخ اجل اعظم شيخ ابو الحسن بن محمد طاهر مذكور روايت دارم و او از جمعى از علماى عظام و فضلاى اعلام به طريق اجازه روايت داشت . از جملهء ايشان مولانا محمد باقر مجلسى - عليه الرحمة - و شيخ اعظم شيخ عبد الواحد بن محمد بورانى تلميذ شيخ فخر الدّين طريح نجفى - ره - و شيخ اجل اكمل شيخ صفى الدّين پسر شيخ فخر الدّين طريح نجفى ، و شيخ اجل افضل شيخ احمد بن محمد بن يوسف بحرانى و سيد اجل افضل اكمل مير محمد صالح بن عبد الواسع حسينى بوده‌اند كه هريك به واسطهء اساتذهء خود از علماى سلف روايت داشتند » . انتهى كلامه . 64 ) القاضى مجد الدّين الدزفولى [ - 1150 ه . ق ] : « 1 » وى از افاضل زمان و قضات عصر و اوان خود بود . شيخ على حزين در تذكرهء خود نوشته : « القاضى الفاضل مجد الدّين الدزفولى . دزفول بلده‌اى است از توابع شوشتر . قاضى مجد الدّين قاضى آنجا بود و از بدايت تحصيل ، مطالب علميه را نزد علماى حويزه و شوشتر طى نموده فقه و حديث را از سيد نعمة اللّه جزايرى - عليه الرحمة - استفاده فرموده به مرتبهء كمال رسيد و مكرر به اصفهان آمده در صحبت علما و ارباب هنر بسر برده درجهء بلند يافت . بسى نيكوخصال و ستوده‌فعال و لطيف الطبع بود . در انشا بغايت ماهر و در شعر نيز سليقهء درست داشت . اگرچه كم مىگفت لكن آنچه مىگفت خالى از لطفى نبود . مدتها با اين فقير ، انيس و جليس و در بعض اسفار فاقت نموده چند سال قبل از تحرير ، وفاتش مسموع شد . اسكنه اللّه فى جواره مع الصديقين » . دزفول به دال مهملهء مكسوره و زاى معجمهء ساكنه و فاى مضموم و واو و لام ساكن كذا سمعت من

--> ( 1 ) - طبقات اعلام الشيعة ، ص 630 ، تذكرة المعاصرين ، ص 137 ، صبح گلشن ، ص 362 ، صحف ابراهيم ، اعيان الشيعة ، ج 9 ، ص 45 .